Over Bianca

Welke juf leerde jou
voor jezelf zorgen?

Ik zit niet lekker in mijn vel zit. Ik heb niks, maar ik voel me ook niet 100%. Ik maak foutjes, ik vergeet dingen, ik heb nergens zin in en mijn geduld wordt ook steeds minder. Maar hoe werkt dat eigenlijk? 

Mijn verhaal...

Bianca, wat doe je daar nog?

Mijn vriendin confronteert me na een klaagzang over mijn werk. Terwijl ik een hekel heb aan geklaag. Ik kijk liever naar de mogelijkheden, maar blijkbaar lukt me dat niet zo goed meer. Voor mijzelf herhaal ik de vraag…

‘Wat doe ik daar nog?’ Mijn antwoord komt snel en zet alles op zijn kop… Het enige goede is mijn salaris… Ik blijf dus vanwege salaris. (En omdat salaris mij een gevoel geeft van onafhankelijk zijn.)

Maar heb ik dat nodig? Vind ik dat echt zo belangrijk? Nee, hoor ik in mijn gedachten, er zijn veel belangrijkere dingen dan dat. Dus als geld het enige is, waarvoor ik mij in allerlei bochten wring, dan ben ik stom bezig.

Maar hoe dan wel… Zonder salaris wordt het wel ingewikkeld. Mijn hoofd slaat er soms van op hol. ‘Kan ik een tijdje zonder salaris? Moet ik eerst een nieuwe baan zoeken? Zou dat dan wel bij mij passen? Moet ik gaan teren op het salaris van mijn vriend en afhankelijk van hem worden?’ Gedachten tuimelen over elkaar heen. Ik besluit: Er moet gewerkt worden, maar geld is niet de reden waarom ik iedere dag naar mijn werk ga.

Mijn werk zit me momenteel zo in de weg, dat het me niet lukt om te doen wat ik belangrijk vind. Zowel privé als professioneel ben ik best wel afgedwaald van mijn waarden, van wat IK belangrijk vind, en dat is er langzaam in geslopen.

————————  

Het smokkelen begint in de ochtend. Langzaamaan verschuift de begintijd van 8 uur naar half 9. En soms naar kwart voor 9. Ik werk drie dagen 9 uur, dus mijn eindtijd zou ook moet verplaatsen. Maar dat doet het niet… half 6 wordt half 5. Ineens werk ik nog maar 7 uur in plaats van de afgesproken 9 uur.

Ik ben op zoek naar een nieuwe balans in werk en privé, want ik heb net een kindje gekregen. Deze modus van een uurtje later beginnen en een uurtje eerder naar huis werkt voor iedereen. Mijn baas en collega’s merken er niets van en ik lever nog steeds goed werk. Daarbij is mijn gezin blij met mijn aanwezigheid.

Alleen werkt het niet voor mij. In het begin kon ik het nog enigszins verantwoorden door het recht op tijd voor voeden, maar nu niet meer. Ik kom in conflict met mijn waarden. Met wat ik vind dat je als professional doet voor je werkgever en andersom. Daardoor doe ik niet meer wat ik belangrijk vind voor mijzelf en voor mijn werk.

Ik wil een bepaalde moeder zijn én een bepaalde werknemer zijn. Beide tegelijk goed vormgegeven lukt mij niet. Het lukt me wel om een goede moeder te zijn door te smokkelen met uren en soms met taken. Alleen staat dat haaks op mijn normen en waarden als professional.

Het voelt niet goed.

Inmiddels spelen er zoveel factoren een rol, de situatie moet veranderen. Ik geloof dat ik altijd een keuze heb om mijn eigen waarden na te leven, daarom moet ik nu zelf de leiding nemen en keuzes maken die de situatie veranderen. Keuzes maken die mij de ruimte geven om te doen wat ik echt belangrijk vind. Bijvoorbeeld mijn kindje voeden en laten slapen in zijn eigen ritme zonder haast hebben in de ochtend. En zonder schuldgevoel op mijn werk verschijnen. 

Ik dien mijn ontslag in.

————————–

Nu is het niet mijn bedoeling om iedereen die zich herkent in mijn verhaal ontslag te laten nemen. Nee, verre van. Het is wel mijn bedoeling om je te realiseren dat het een keuze is om trouw te blijven aan datgene wat voor jou echt belangrijk is in jouw (werkende) leven. Je leeft nu, stel het niet uit.

Ik had in die baan kunnen blijven, maar had ik dan plezier beleefd? En zou het ontspannen voelen?  Sindsdien staan plezier, ontspanning en zin geven aan mijn dag centraal.  

Wat doe jij daar op jouw plek? Structureel overwerk misschien? Sta je op het punt om medewerkers onveilige situaties in te sturen, omdat dit meer geld oplevert voor je baas en hij wil zijn target halen? Je wilt loyaal zijn, maar ook eerlijk. Hoe los jij het op?

Als bedrijfsmaatschappelijk werker weet ik als geen ander hoe belangrijk het is om de balans op te maken. Om onderscheid te maken tussen wat er wel en wat minder belangrijk is.

Inmiddels weet ik wat voor mij belangrijk is. Dat is zo ontspannen mogelijk, met veel plezier een zinvol leven te leiden. Voor mij leidde dit tot de conclusie dat deze baan en deze werkgever niet meer bij mij passen. Ik geef nu opnieuw vorm aan hoe ik het wil als professional én privé.

Realiseer je dat je een keuze hebt. Je kunt altijd de situatie aanpassen, ook als het onmogelijk lijkt. Het is niet altijd even makkelijk, maar je hoeft het ook niet alleen te doen. De beste manier om voor jezelf te zorgen is door je eigen waarden na te leven. Doe wat voor jou het meest belangrijk is!

Spreekt mijn verhaal je aan en wil jij voor jezelf onderzoeken hoe jouw beste werk- en privéleven eruit ziet? Neem dan contact met mij op.

Waar ik voor sta

I Desire

Mijn verlangen is om zo ontspannen mogelijk, met veel plezier, een zinvol leven te leiden.

I Take Care

Ik weet, ik besta uit body, mind en spirit. Ik leerde mijn body, mijn lichaam verzorgen. Maar de rest werd later duidelijk.

I Feel

Luisteren naar en het positief beïnvloeden van mijn gevoel is wat mij doet herstellen. En waar ik altijd naar terug kan.